Before we leave on our trip

Morgen vertrekken we op vakantie trip rond het Noordereiland. Maar voor we gaan wilde ik nog kort een paar dingen delen.

Ik heb verschillende dagen nagedacht hoe ik in hemelsnaam kan beschrijven wat ik in de afgelopen dagen/week heb meegemaakt en ervaren. Ik kom tot geen enkele woorden hoe ik ten volle kan meegeven hoe het was, dus ga ik dat ook niet proberen. Ik geef wel een kort overzicht. Als je er meer over wil weten, bel ons gerust even op, of Whatsapp werkt ook :).

Het begon vorig weekend toen we zaterdag waren uitgenodigd om Thanksgiving te gaan vieren bij een van mijn collega's die met een Amerikaan getrouwd is. Wij denkende dat we aan een of andere formele diner gingen aanschuiven. Niet dus… Een behoorlijk klein huis vol met mensen van overal (30-tal zou ik zeggen), papieren bordjes en bestek, op de grond eten, kids all over the place en niemand zegt dat die even rustig aan moeten doen. Just go with the flow. Superfijne gesprekken alom en megagezellige sfeer. En het eten was echt fenomenaal.

Zondag naar Wellington om met Oliver daar Kindy Gym te gaan doen met mensen (jonge Belgen met kindje) die we hebben leren kennen (big it up for Janne) + erna gesurft op Titahi Bay.

Op maandag begonnen de ceremonies op school. Senior prizegiving (proclamatie zeg maar, niet te verwarren met onze versie ervan), farewells van staff en junior prizegiving. Drie dagen lang van de ene in de andere viering. En of ze hier kunnen vieren! Ik moest ook tijdens de viering officieel geïntroduceerd worden in de community, anders mocht ik de school haka niet meedoen. Haere mai matua Ben.

Ik kan onmogelijk beschrijven hoe dit alles was. Ik kan ook niet zeggen dat ik ooit al in mijn leven zoiets heb ervaren. Van spontaan zingen, dansen, vieren, roepen, speechen en vooral, spontane haka's. Dat moet zowat het meest intense zijn wat ik ooit gezien heb. Als een kind een prijs krijgt, wat bijv simpelweg voor inzet tijdens geschiedenis of care for others kan zijn, krijgt die eerst een hele hoop leis (bloemenkransen) rond gehangen waarna er heel soms familieleden opstaan en een haka doen. En boy, het is niet een haka zoals een toneelopvoering of show die opgevoerd wordt. Dit zijn haka's van respect en bewondering. Die mensen menen het, en komt uit hun hart en cultuur. Ik kan niet beschrijven hoe dat voelt, om dat mee te maken vanop de eerste rij. Heel dat gebeuren was echt geweldig, du jamais vu.

Ook voor het afscheid van leerkrachten. Er vertrokken er in totaal 8 denk ik, en die worden in 3 fases gevierd. Maandag 3, dinsdag 3 en dan woensdag nog eens 2. Alle leerkrachten zitten dan in een grote cirkel (50 a 60 man denk ik) en iedereen die wil speechen of iets delen doet dat dan. En die doen dat ook, dikwijls grappige anekdotes maar ook serieuze en emotionele stukken van anderen over hun verbintenis met de vertrekkende leerkracht (dat duurt telkens 2 a 3 uur). Ook daar wordt er gezongen, cadeaus gegeven, leis gehangen en plots ook een spontane haka gedaan, uit respect voor wat een leerkracht voor de school en community gedaan had. Een echte en oprechte haka voor jou, is zowat de hoogste eer die je kan krijgen. Wederom kan en wil ik niet beschrijven hoe dat was. Als je hier ooit op bezoek komt en je hebt geluk, kan je het zelf eens ervaren.

Onze school is een open community, en iedereen is welkom. En daarmee beschrijf ik the big picture eigenlijk best: community en relationships first, het academische second. Het tweede kan hier niet slagen zonder het eerste, want dan zijn we onze leerlingen snel kwijt, letterlijk. Op dat vlak ben ik hier wel echt among equals.

Hieronder een paar plaatjes van de afgelopen week, maar van het meeste wat ik hierboven beschrijf, heb ik geen foto's. One does not take pictures op zo'n momenten, ik was teveel bezig met het te beleven. Tijdens de junior prizegiving heb ik stiekem een kort stukje gefilmd van een liedje van de studenten maar wegens beperkingen kan ik dat hier niet uploaden. Als je het wil zien, laat me gerust weten en ik stuur het even door.

Ben

Na school en naar voor de prizegivings nog een coaching session meedoen in Te Rauparaha. Ben involved aan geraken in local basketball, want zoals het bij ons is georganiseerd kennen ze hier niet. Dus ze zijn zeer geïnteresseerd om mij erbij te betrekken. Om maar een idee te geven, clubs zijn er echt niet, want voor de minste verplaatsing moet je kunnen vliegen, en wie wil dat betalen…

Kindy gym

No comment…

Cannons Creek fair. Local event met oa dit :). Waren verder veel standjes en live muziek enz. Zeer gezellig.

Enjoying the local weather

This guy didn't make it

Random sheep on a random road. New Zealand classic…

De kindergarten van Oliver had een Christmas picknick in één van de parken hier waar een soort waterpret speeltuin is. Oliver had er zin in!

Oliver wilde liever volleybal kijken dan zelf spelen op de springkastelen.

Bad weather surf afternoon at Titahi Bay

HODLing Finn

Het begint hier verdacht op Harry Potter te lijken

Bizar moment om het logo van Bpost voor onze deur te zien.

Aandenken voor elke leerkracht. Tangare is mijn huis. Tijdens het afscheid diner (wat extreem luxueus was) moest je at random zo'n glas nemen wat gevuld was met snoep, en dat brengen naar die persoon met de naam erop, en die merry Christmas wensen.